Het was maar een korte rit naar Nieuwegein, maar toch was ik wat aan de late kant. Een zestal leden had zich al geïnstalleerd met een goed uitzicht op een schemerig stukje oerwoud.

Er werd voor mij nog een stoel aangeschoven in de kring, wat betekende dat ik half met m'n rug naar het paludarium gedraaid zat. Maar met een lekker bak koffie in de hand en het gesprek in de groep, was de aandacht nog even niet op gericht op het oerwoud. Totdat Gerard het licht in de bak aanzette. Het gesprek viel stil en alle monden vielen wagenwijd open. Ik draaide me dus maar eens om en begreep meteen wat de oorzaak was: Wat een prachtig stukje natuur!

Nou weet ik heel weinig van paludaria, maar elke leek kan zien dat we hier met een echte topbak te maken hebben. Gerard hoort dan ook al jaren bij de top van Nederland en heeft al meerdere podiumplaatsen behaald bij de Landelijke Huiskeuring van de NBAT. Voor het beste zicht werd de voorruit verwijderd en verdrong men zicht voor de bak. Zelfs van dichtbij waren de stronken en lianen niet van echt te onderscheiden, maar Gerard vertelde ons dat hij ze toch echt zelf gemaakt had van wat draad en een paar buizen. Elk plekje wand en wortel was begroeid met een overvloed aan planten en alles was zo geplaatst dat het een zo groot mogelijk diepte effect gaf.

Vervolgens werden we uitgenodigd in de ‘machinekamer’ achter de bak. Van hieruit wordt het water bereid en toegevoerd, de lucht afgezogen en alle techniek geschakeld. Ook staan hier vele bakjes voor het opkweken van verschillende soorten voedseldieren. Na de nodige uitleg over alle systemen, kwamen we weer bij de voorkant terecht. Daar viel eigenlijk pas op hoe doordacht het hele paludarium is opgezet; vanuit de woonkamer is alleen de keurig in de muur verwerkte voorruit te zien, terwijl van alle ondersteunende techniek helemaal niks zichtbaar is.

Hierna werd onder het genot van een biertje nog vrolijk nagepraat over het paludarium, de vereniging, de actualiteit en de rest van de wereld. Tenminste, voor zover ik dat nog gehoord heb; ik heb de rest van de avond met m'n rug naar de groep gezeten, met open mond richting het oerwoud...

Gerard, bedankt voor de gastvrijheid!